Düşünürken Ölüyorum..

Yürürken yokluga…
Gecenin en yetim saatleri…
Ve şehir tüm ışıklarını yok oluşa kapatıyor dirhem dirhem
Ben siyaha birazda geceye çalan odamda
düşüncelerimin korsan yürüşündeyim hüznün sessizliğinde
Baştan aşagı kelimeler dökülürken bedenimden beynim düşünür tüm acizligiyle

V
e

ayaklarım yürümeye başlar griye birazda siyaha çalan daracık odamda…
Yüzümü tırmalarken suskularımın ezikliği
Sırtlanır aciz bedenim küçük intiharlarımı tüm soğukluğuyla
ve baştan aşagı kırmızılıklar
dökülür damarlarımdan soğukluğunda kalırım hayatın tam ortasında…

d
ü
ş
ü
y
o
r
u
m

Yeşile birazda maviye çalan odamda…
Adım adım çırılçıplak (d)üşüyorum
ciğerim nikotin tutukluğunda
biliyorum bu

s
o
n

duman kırmızıya çalacak belkide orda kalacak…
Düşünürken ölüyorum en intihar yerindeyim aklımın…
sonradan gelen beş para etmez mutluluklar gibi sonradan gidiyorum…
Bir oda dolusu çığlık içersinde
ah!! bir uzansam şu pencereye haykıracak ne çok şeyim var oysa…
ah bir kalksam…
Hayat artık sana susuzluğunda susuyorum ve şimdi çok

(t)
u
z
a
g
ı
m

Artık kalem avare kağıdın üstünde kağıt kaleme soğuk kalem kağıda
ve bende bu savaşın tam orta yerindecan çekişiyorum kimin umurunda…
dipteyim ve artık suya yazıyorum
Bulanıklığında bölüyorum hayatı
’’Ve o an gelir… paldır küldür yıkılır tüm bulutlar’’ göz uçlarımda
ve uzaktan o çok sevdigim şarkı gelir konar dilimin ucuna; odam kireç tutmuyor odam ellerimden de tutmuyor düşlerimden de
klasik bir film şeridi eskiliginde kalıyorum yaşamın

yavaş
y
a
v
a
ş

beynim iflas etmeden gözlerim kapanmaya başlıyor
Ölen pişman ölürmüş ama çok geç…
(d)üşüyorum ve burda (b)ölüyorum hayatın tam orta yerinde

ö
l
ü
y
o
r
u
m……



Gecenin kör saatinde ölüme beş kala yazıldı…
Ölmedi