Hangisi gerçek hangisi düş bu yaşanmışlıkların fark edemiyorum artıkBir vardın bir yoktunihtiyacım olduğunda yokluğun yoldaşım olduvarlığını sorma istersencevapsız kalırımAslında cevabım var dasöylemesem daha iyi olurCanın acır kıyamam sana; suskunluğum bundan

Sanki hiç benim olmamışsın ve ben tek kişilik bir oyunun sahnedeki yalnız oyuncusu gibiyim bu hikayedeVarlığına sevgine bu kadar açkenyokluğunla doyuruyorsun beniOysa ben sevmem hiç yalnızlığı bundandır ki yanımda olmanı istedim durdumSon bir umutgücümü toplayıp sana seslendikçe sesime sağır oldungözlerimi yoluna fener ettikçeben körüm göremiyorum dedin

Düşünemediğin şeyler oldubenim senden vazgeçebileceğim aklına gelmedi biliyorumGücüm yok sanırdım ben deinandırmıştım kendimi bu yalanaSensiz bu dünyanın anlamsız kalacağınınefes alamayacağımı düşünüyordumKörü körüne sana bağlanmaktan bıktığımda anladımçocukça bir saçmalıkmış bahanelerimVe karar verdimbahanelerin ardına saklananlardan olmayacağım ben

Bir devrik bir cümle gibi darmadağın bıraktığın bu zavallı yürekle hayata neresindenne şekilde tutunurum bilinmezYükü ağır olan sevmelerin gölgesinde geçer mi bu nankör zamanacıma ilaç olur mu takvimden düşen yapraklarSenin yerini bir başkası alır mıben bir başkasını senin kadar sever miyimbilmiyorumTek doğrum şu ki;bilinmezlikler varlığında oluşan zorluklardan daha kolay

Bu aşk oyununun son perdesi sahneleniyor bu gecesahnede yüreği yaralı bir kız son repliğini okuyor:

Demiştim ben sana;
Zorlama sabrımı bu kadarben de insanım
Gideni durdurmamyolunda engel olmam
Aşk ise aşkkesip bir çırpıda atarım
Son damlaları gözlerimden çabuk dön diye değil
Bir daha gelmemen için akıtır
Seni bu yürekten uğurlarım

Ruhun ruhuma yabancıel gibisin artık bana
Vazgeçiyorum düşlerimdensonu gelmeyen özlemlerimden
Gitmeler senin olsunyokluğunda mutluluğu buldum
Son sözümü usulca yüreğine bırakıyorum
Yolunbahtın gibi açık olsun…