Gec Kalmayin

Gec Kalmayin

Şimdi gücümün yettiği kadar bağırsam, elime geçen her şeyi fırlatsam, kırsam döksemTelevizyona takılıydı gözleri orda hiçbir şey gördüğü yoktu aslındaO aklından geçenleri görüyordu sadece İşte yine akşam olmuştu yemek yenmiş bulaşıklar yıkanmış çay demlenmiş ve salonda eşi ve oğluyla oturuyordu O orda değildi içinden bir ses büyüyor, büyüyor dilinin ucunda takılıyordu Dışarda yağmur yağıyordu çok severdi yağmurda yürümeyi ama o şimdi açıp kapıyı gecenin karanlığında yağmur altında koşmak istiyordu içindeki acıları yağmak istiyordu sokaklara Bu şehri sevmiyordu; hep bu şehirden kaçışlar büyüttü içinde Büyüttüğü o kaçışlarda her seferinde yine kendi içine dönüyordu “Oğlum” diyordu; “Oğlum olmasa bırakıp gitmezmiydim, kaçmazmıydım yalnızlığımı koyup bohçama?” Öylesine incitilmişti ki bu şehirde öyle yaralari vardi ki, yalnizligi kendi seçmişti sonunda Aklinda bir sürü intihar senaryosu ve her gece ölümlerden ölüm begeniyordu Zaten nefes alip vermekten başka ne yapiyordu ki!Yillardir sadece nefes alip veriyor ve sanki tipki bir ota basilirmişçasina üzerinden geçiliyordu Kendini ota benzetiyordu “acaba üzerine basıp geçtiğimiz otlar da benim gibi acı çekiyor mu?” diye düşünürdüKocasi tarafindan hiç anlaşilmamiş hep bunun acisini yaşamiştiAralarindaki uçurumlari görememişti ikisi de evlenivermişlerdi, onun yüregi hayir derken birden evet’leri bestelemişti onun adina annesi Oysa bilemezdi kizina nasil bir agit yaktiginiBoyun egip mutlu olma umuduyla birakip gelmişti o şehirde sevdigi ne varsa Umudunu çeyiz yapip düştü arkasina bu tanimadigi adaminVe hala tanimiyor kocasini Kim bu yabanci yatagimda?Bu insanlar kim?Ben kimim? Dişarda yagmur devam ediyordu ve onun akli hala yagmurdaBir ses ona:Bagir gücünün yettigi kadar bagir,kir dök hemde önce televizyonu kir degilmi ki o seni düşlerinden alikoyan gözlerini askiya alan Yüregini o sese dogru çevirdi kulaklari ile degil yüregiyle duydu o hep zaten herşeyi, şimdi yüregi kulak Kabartmişt o sese yine:Hadi çik dişari yagmurda islan koş alabildigince newroza hazirlanan bu şehri bir baştan”Newroz” kocaman bir ateş yakilacak o gün şehirde insanlar dilek tutup atlayacak ateştenDudaklarinin kenarinda bir gülümseme belirdi birden” Ahh ben bunu neden daha önce düşünemedim ki?” “işte begendim ölümümü; bende dilek tutacagim ve bende yüregimi elimi alip birakacagim kendimi o ateşe zilgit sesleri içinde” “Başkalari dilekler tutup gerçekleşsin diye umut yeşertirken ben kendimi de umudumu da yakacagim” “Ve küllerim savrulacak bu şehre” O gülümsemeyle doğruldu yerinden oğluna baktı uyumuştu koltukta uyandırdı usulca öpe koklaya, kocası çoktan gidip yatmıştı zaten, oğlunun üzerini örtmek için yorganı çekerken hala gülümsüyordu gözlerinden sevgi seli aktı oğlunun yatağınaÜzerini örtüp çıktı oğlunun odasındanSalona geçti bardakları topladı sanki rahatlamış gibiydi sanki az önce yağmurda ıslanıp gelmişti eve; ortalığa son bir kez baktı dağınıklık kalmamıştı kendini bile toparlamıştıOdasına gitti hemen yattıYastığına gülüsemesi düştü gözleri kapanırkenŞimdi o newroz ateşini ve kendisini görüyordu rüyasında Artık bu şehirden kaçışlar büyütmeyecekti