Elin elin değmiş bu mektuba

Teşekkür ederim; bana yazmamışsın ama

Aşık olduğum elin O aşka susamışım

Hakkım var o elin yazdığı mektubu açmaya

Bir zamanlar, gövdesini gövdeme kattığım birine,

Rol mü yapayım, ketum mu davranayım?

Gecenin doruklarında dört nala koşturmuştuk bedenlerimizi,

Daha da doruklara çıkmıştık doğan güneşlerle

Bırak, sana ait herşeye, sadakatle üzüleyim

* * *
Keşke hiç yazmasaydın

Keşke ölüp gitseydi aşkın

Ölüp gitseydi de zaman alıp ***ürseydi benimkini de birlikte

Az kişiye nasip olmuş bir yeniden doğuş bu

Böyle doğmak isterdim,

Çünkü aşkım ölümüm oldu benim

Şairlik taslamıyorum

Gerçek bu: Sen olmayan her şey için ölüyüm ben

Her gün seni unutacağım diye yeminler ediyorum,

Sonra seni düşünürken kendime yakalanıyorum

Zaaflarıma kızıp köpürüyorum,

Sonra iyi ki zayıfım diye şükürler ediyorum
* * *

İnkar etme beni, kendini, ya da bizi

Yaz bana, gizli düşüncelerini öğreneyim

Kıskanmaya gücün varsa,

Tek rakibin, öptüğüm mektupları kıskan 1/3

Küçücük bir kuş gibiyim

Havam sensin es üstüme

Küçücük bir balık gibiyim

Suyum sensin ak üstüme

Suskunluğun çöl olur bana

Suskunluğunda boğulurum

* * *

Tanrım! Nasıl da gıpta ediyorum,

Sevgisi bizim gibi olmayanların mutluluğuna

Nasıl da uğraştım kendimce sana kara çalmaya

Aklımdan tüm kusurlarını tekrarladım durdum

Bu da işe yaramadı

Hatalarında da sen vardın

Onları hatırlarken erdemlerin geliyordu aklıma

Filozof dediğin, lafın tek gerçeğinin yine laf olduğunu iyi bilir

Edebiyatın en iyisi bile küçücük bir yaprak kadar hayat dolu değildir

* * *
Bu satırları yazarak beni inciten elinden nefret ediyorum şimdi

En tembel adam bile bir tohum ekebilir,

Marifet bakmakta ektiğin tohuma

Başkalarının malıysak eğer tutkunun aracı oluruz da,

Asla dillendiremeyiz onu

Köpeğe tasma takmasan da,

Sadakati bağlar onu sana

Bilirsin ki isteyerek kalmaktadır yanında

İşte ben bu özgürlüğü istiyordum 2/3



Yukarıdaki satırlar Fransız tarihinin (belki de insanlık tarihinin) en
dramatik aşkının kahramanları şair, filozof Abélard ile öğrencisi Héloise'ın
birbirlerine yazdıkları mektuplardan alıntılanmıştır
1079 yılında Nantes yakınlarında doğan Abélard gençliğinde felsefe ile
ilgilenir Eğitimini sürdürmek için Paris'e gider, dinbilim dersleri alır ve
konuşmaları ile Paris'i adeta fetheder
37 yaşında iken 12 Yüzyılın sıradışı kadınlarından; akıllı, eğitimli,
güzel, Héloise ile tanışır Héloise o sırada 15 yaşındadır Felsefe eğitimi
ile başlayan bu tanışıklık tutkulu bir aşka dönüşür ve Héloise 1118'de bir
erkek çocuk doğurur Gizlice evlenirler
Héloise evliliğin Abélard'ın filozof kişiliği ile bağdaşmayacağını
düşünmektedir Héloise'ın dayısı Fulbert gayrimeşru çocuk doğurduğu
gerekçesi ile (kimilerine göre yeğeninde gözü de vardır) çifte karşı son
derece acımasız eleştirilerde bulunur ve onları taciz eder
Abélard karısını Fulbert'ten korumak için bir manastıra gönderir Karısını
korur, ama kendisini koruyamaz
Fulbert bir iddiaya göre kendi elleri ile Abélard'ı hadım eder Abélard'ın
tüm eserleri mahkeme kararı ile yakılır Abélard rahip, Héloise rahibe
olmuştur
Bir gün Héloise'ın eline bir mektup geçer : "Elin elin değmiş bu mektuba "
satırı ile başlayan mektupla Abélard'a cevap yazar
Gerçekte 7 mektup vardır; ve bu mektupları Ronald Duncan oyunlaştırmıştır