Sevgilim sana nasıl söyleyeceğim, nasıl yazacağım Kelimelerim yetersiz, kalemim tutuk Sana öyle hasretim ki bütün sözler ifadesiz Senden önce yaşamamışım, senden önce ben ben değilmişimSen gittiğinden beri yine kendimde değilim Seninle yaşadıklarım yetmiyor, anılar kalbimin acısını dindirmiyorAyrılık kapıyı çaldı, seni benden aldı artık içeri hiç kimse giremiyor

Sevemiyorum kimseyi, gözlerim senden başkasını görmüyor Ellerim senden başkasına gitmiyor Dudaklarım senden başkasını öpmüyor Geceleri bir yorgan gibi çekip üstüme, karanlığı örtüyorum Uzak yıldızların ışığı bile bu karanlığı delip geçmiyor Yıldız yok, ay yok, bulut yok umut yok sevgilim Umutsuz yaşanmıyor

Sokağa çıksam attığım adımlar boşlukta geziniyor, yağmurlar yağsa damlalar bana seni söylüyor Çiçeklerin boynu bükük, güneş bitmiş Dünya benden hesap soruyor Bu ceza çok ağır sevgilim, bana reva gördüğün bu ceza çekilir gibi değil Yüreğim sökülüyor

Hatamı biliyorum, yanlışın farkındayım Senden özür dileyecek yüzüm yok İstersen kapının eşiğinde küçük bir taş olayım itip kaktığın, yeter ki uzaklara fırlatıp atma beni Pencerende bir kuş olayım, elinin tersiyle uçurma beni İnce parmaklarında solgun bir çiçek olayım, buruşturup kırma beni

Susup gittin, çekip gittin Bir namlunun ucuna kurşunu sürüp gittin Ama öyle kaskatı öyle ağır ki ruhum, can damarım kesilse bir damla kanım akmaz Gözlerim ufka dikili, bir küçük kızıl ışık bekliyorum sendenBir aydınlık teli Bir umut affeder misin beni?